Գրականությու․ Նախագծային շաբատ

Վիլյամ Սարոյան << Մայրիկ, ես սիրում եմ քեզ>>

Վիլյամ Սարոյանի<< Մայրիկ, ես սիրում եմ քեզ>> ստեղծագործությունը մոր և դստեր ամենաջերմ գեղեցիկ և նվիրական զգացմունքներ արտահայտող ստեղծագործություններից է։ Որքանել ստեղծագործության հիմքում ընկած է հեղինակի կյանքի, հատկապես նրա դստեր կյանքի պատմությունը, այս ստեղծագործության մեջ առկա մոր և դստեր քաղցր վերագրվել բոլորիս։ Մայր և դուստր պատրաստ են ամեն ինչի միմյանց երջանիկ, ուրախ տեսնելու համար։ Նրանց կարծես մեկտեղված լինեն դրանց հասնելու ձգտումը անսահման է։ Տասնամյա աղջնակը իր մայրիկի լավագույն ընկերն է, նրա կյանքի շարժիչը և առաջ մղող ուժը։ Իսկ մայրը դստեր թևերն է կարծես, մտքի և հոգու ներդաշնակությունը։ Եվ պատահական չէ, որ միայն իր ձայնն է բավական եղավ ազջկան ծանր վիճակից հանելու համար։                                                                   Այս գեղեցիկ աղջկա կյանքը  Նյու Յորքում, երբ մայրիկը փորձում էր հասնել իր երազանքներին անցնում էր բոված շագանակ ուտելով և կենտրոնական այգում զբոսնելով, իսկ միակ մտահոգությունը տանը մենակ մնացած ձուկիկներ։ Մոր և դստեր հասարակ կյանքը իրենց աղքատիկ տնակում, փոքրիկ Գորտուկի հետ Սարոյանն այնքան գեղեցիկ է ներկայացնու , որ նրանց ջերմությունը պոխազդում է դեպի մեզ։ Իսկ ամենակարևորն այն է, վերջում իրականանում են մեր փոքրիկ հերոսուհու երազանքները․ մայրիկը դառնում է դերասանուհի , իսկ իրանց ընտանիքը, որ բաժանված էր երկու մասի, դառնում է մեկ միասնական ընտանիք։

 

Advertisements

Что, нужно делать, чтобы было как можно меньше равнодушных людей

Что, нужно делать, чтобы было как можно меньше равнодушных людей ? мы должны помогать старшим, защищать маленьких и слабых…                                            Сочувствию, сопереживанию нужно учиться с детство  – в семье, в школе. Когда люди помогают другим, это обязательно вернётся добром. И когда мы это поймём- жизнь станет гораздо лутчше: честной, доброй, открытой, лёгкой, в которой не будет место для равнодушия.                                                                                                        В мире люди всё реже задумываются о своих поступках, словах. Равнодушие осуждается за его холодность и безучастность. В последнее время для нас стало нормой такое поведение. Одной из причин равнодушия в мире мы видим эгоизм.    Равнодушие- это паралич души, преждевременная смерть. Равнодушие губит человека.  «Наша жизнь это то, что мы думаем».

Картинки по запросу monochrome

Հնդկաստան

Աշխարհագրություն

Հնդկաստանը տիեզերքից

Հնդկաստանիի տարածքն ընդգրկում է Հնդստան թերակղզին, Հիմալայների և Կարակորումի մի մասը, Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրի արևելյան մասը, Բենգալյան ծոցի և Արաբական ծովի կղզիների մի քանի խմբերը։ Ափերը գերազանցապես ցածրադիր են, ավազոտ, թույլ կտրտված։ Բնական նավահանգիստները քիչ են։ Թերակղզու արևմտյան ափի հարավային մասը կոչվում է Մալաբարյան, արլևեյլան ափի հարավային մասը՝ Կորոմանդելյան ափ։ Հնդկաստանիի տարածքի մոտ 75%-ը հարթավայրեր ու սարահարթեր են։ Թերակղզու մեծ մասը գրավում է Դեկանի սարահարթը, որը վարնետվածքներով կտրտված է ցածրադիր ու միջին բարձրության լեռների և ընդարձակ սարավանդների։ Այն արևմուտքում առաջացնում է Արևմտյան, արևելքում՝ Արևելյան Գաթեր։ Արևմտյան Գաթերի հարավում շարունակությունն են կազմում Նիլգիրի (բարձրությունը՝ մինչև 2636 մ) և Անայմալայ զանգվածներն ու Կարդամոնյան լեռները։ Հյուսիս-արևմուտքում տարածվում են Արավալի հին ծալքավոր լեոները (մինչև 1722 մ)։ Հնդստան թերակղզուց հյուսիս Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրն է, որի հյուսիսում բարձրանում են Հիմալայներն ու Կարակորումը (երկրագնդի ամենաբարձր լեռնային համակարգերը)։

Բնակչություն

Բնակչության թվով Հնդկաստանն աշխարհի երկրորդ երկիրն է և զիջում է միայն Չինաստանին: Բնակչության թվի տարեկան աճը (1,4 %), թեպետ նախկինի համեմատ նվազել է, բայց դեռևս բարձր է աշխարհի միջին ցուցանիշից։ Բնակչության թվի բարձր աճը պայմանավորված է Հնդկաստանի բնակչության բարեկեցության, քաղաքայնացման և կրթության ցածր մակարդակով։ Կանխագուշակվում է որ մինչև 2022 թվականը Հնդկաստանը բնակչության թվով առաջ կանցնի Չինաստանից իսկ 2050 թվականին բնակչության թիվը կանցնի 1,6 մլրդ մարդուց: Հնդկաստանի բնակչությունը աշխարհում ամենաբազմազգն ու ամենաբազմալեզուն է։ Մարդահամարների տվյալով՝ երկրում պաշտոնապես գրանցված է 300 էթնոս: մարդահամարի համաձայն երկրում կա 114 լեզու և 216 բարբառ: Ներկայումս երկրի բնակչության մոտ 80%-ը դավանում է հինդուիզմ, 13%-ը՝ իսլամ, 2%-ը քրիստոնեություն, 1%-ը բուդդայականություն: Բննակչության խտությունը կազմում է մոտ 400 մարդ (2015), քաղաքային բնակչությունը՝ 33% (2015)։ Խոշոր քաղաքներն են Կալկաթան, Մումբայը, Դելին, Մադրասը, Հեյդարաբադը, Բենգալուրուն և այլն:

Օգտակար Հանածոներ

Հնդկաստանի ընդերքը դեռևս ամբողջովին ուսումնասիրված չէ, բայց արդեն հայտնբաերված մի շարք հանքատեսակների պաշարներով երկիրն աշխարհի առաջատարներից է։ Դրանցից են քրոմիտը, գրաֆիտը, բերիլը, տիտանը, պղինձը, երկաթը, մանգանը, բոքսիտը։ Երկրի հյուսիս-արևելքում կան քարածխի մեծ պաշարներ որոնք տարածականորեն համընկնում են երկաթի ու մանգանի հանքավայրերին Բենգալական ծոցի հյուսիսարևմտյան մասում, Արաբական ծովիծանծաղուտներում հայտնաբերվել են նավթի և գազի զգալի պաշարներ։

Ներքին ջրեր

Սնման բնույթով Հնդկաստանի գետերը բաժանվում են՝ «հիմալայան» (ձնասառցադաշտային և անձրևային խառը սնումով, շուրջտարյա ջրառատությամբ) և «Դեկանի» (գերազանցապես անձրևային ու մուսսոնային սնումով, հոսքի տատանումներով, վարարումը՝ հունիս-հոկտեմբերին) տիպերի։ Մեծ գետերն են Գանգեսը, Ինդոսը, Բրահմապուտրան, Գոդավարին, Կրիշնան, Նարմադան, Մահանադին, Կավերին։ Գետերի մեծ մասն օգտագործվում է ոռոգման համար։ խոշոր լիճը Վուլարն է։

Կրոն

Բրահմա

Հնդիկներ

Հնդկաստանի կրոններ
Կրոնական կազմ Բնակչություն (%)
Հինդուիզմ 827,578,868 80.5%
Իսլամ 138,188,240 13.4%
Քրիստոնեություն 016 2.3%
Բուդդայականություն 7,955,207 0.8%
Ջայնիզմ 4,225,053 0.4%
Այլ 6,639,626 0.6%
Առանց դավանանք 727,588 0.1%
Ընդհանուր 1,028,610,328 100.0%

Հնդկաստանը համարվում է հինդուիզմի, բուդդայականության, ջայնիզմի և սկիհիզմի հայրենիքը: Դրանք բոլորն էլ համարվում են Հնդկաստանի կրոններ։ Առավել տարածված են հինդուիզմը և բուդդայականությունը, որոնք աշխարհի երրորդ և չորրորդ խոշորագույն կրոններն են և ունեն համապատասխանաբար 2 և 2,5 մլն հետևորդներ: Հնդկաստանը նաև համարվում է Ջայնիզմի որոշ հավատալիքների ծննդավայր։

Հնդկաստանը աշխարհի ամենաբազմազան կրոններ ունեցող երկրներից մեկն է։ Կրոնը այս երկրում իր հստակ դերը ունի երկրի մշակույթի, և հասարակության կյանքում։

Հնդիկների 80 %-ը դավանում են հինդուիզմ: Հնդիկների 13 %-ը դավանում են իսլամ, իսկ 7 %-ը այլ հավատքներ (բուդդայականություն, ջայնիզմ, սինտոիզմ, քրիստոնեություն, աթեիզմ)։ Հնդկաստանում կան նաև զրադաշտներ, հուդդայականներ և բրահմաներ։ Այս կրոնների ներկայացուցիչները քիչ են և Հնդկաստանում ևս չնչին մաս են կազմում։

 

 

Русский язык

Урок 1. Самостоятельная работа с текстом. Д. Гранин “ О милосердии”.

 

В прошлом году со мной приключилась беда. Шел по улице, поскользнулся и упал… Упал неудачно, хуже и некуда: сломал себе нос, рука выскочила в плече, повисла плетью. Было это примерно в семь часов вечера. В центре города, недалеко от дома, где живу. С большим трудом поднялся, пытался платком унять кровь. Куда там, я чувствовал, что держусь шоковым состоянием, боль накатывает все сильнее, и надо быстро что-то сделать. И говорить-то не могу — рот разбит. Решил повернуть назад, домой. Хорошо помню этот путь метров примерно четыреста. Народу на улице было много. Навстречу прошли женщина с девочкой, какаято парочка, пожилая женщина, мужчина, молодые ребята, все они вначале с любопытством взглядывали на меня, а потом отводили глаза, отворачивались. Хоть бы кто на этом пути подошел ко мне и спросил, не нужно ли помочь. Я запомнил лица многих людей, — видимо, безотчетным вниманием, обостренным ожиданием помощи… Боль путала сознание, но я понимал, что, если лягу сейчас на тротуаре, преспокойно будут перешагивать через меня, обходить. Надо добираться до дома. Позже я раздумывал над этой историей. С горечью вспоминая этих людей, я поначалу злился, обвинял, недоумевал, потом стал вспоминать самого себя. Нечто подобное — желание отойти, уклониться, не ввязываться — и со мной было. Уличая себя, понимал, насколько в нашей жизни привычно стало это чувство, как оно пригрелось, незаметно укоренилось. Я не собираюсь оглашать очередные жалобы на порчу нравов. Уровень снижения нашей отзывчивости заставил, однако, призадуматься. Персонально виноватых нет. Кого винить? Оглянулся — и причин видимых не нашел. Я не знаю рецептов для проявления необходимого всем нам взаимопонимания, но уверен, что только из общего нашего понимания проблемы могут возникнуть какие-то конкретные выходы. Каждый человек — я, например, — может бить в этот колокол тревоги и просить всех проникнуться ею и подумать, что же сделать, чтобы милосердие согревало нашу жизнь.

 

Լեոնիդ Ենգիբարյան

Մանկության կայարանում

Մանկության կայարանում տեղ զբաղեցնելով Կյանքի գնացքում՝ մի՛ փորձեք անպայման տեղ գրավել պատուհանի մոտ: Տպավորությունը խիստ մակերեսային կլինի: Եվ բոլորովին կարևոր չէ, թե որն է ձեր վագոնը, չնայած ոմանք գրեթե ողբերգություն են համարում, եթե փափուկ վագոնով չեն գնում: Ի վերջո տոմս – ծննդյան վկայական ունեցողի համար տեղն ապահովված է… Կարևորն այլ բան է. որպեսզի բազմաթիվ կայարաններում՝ Պատանեկություն, Հասունություն, Ստեղծագործություն, Անհաջողություն ու գուցե, Երջանկություն և շատ ուրիշ՝ ուրախ, բայց, ցավոք, կարճ կայարաններում բոլորն անեն ամեն հնարավորը, որ հետո, երբ գա ձեր ժամանակը, հրաժեշտ տաք խաղաղ կիսակայարաններում…

  • Ինչու՞ Կյանքի գնացքում պատուհանից նայել խորհուրդ չի տալիս, ինչի՞ տպավորությունը մակերեսային կլինի:                                                                                                                     Իմ կարցիքով նա նրա համար խորհուրդ չի տալիս նրա համր, որ
  • Փափուկ վագոն ասելով՝ ի՞նչ ի նկատի ունի հեղինակը, և իսկապե՞ս կարևոր չէ, թե ինչ վագոնով ես գնում:                                                                                                                            Նա փափուկ վագոն ասելով իմ կարցիքով նա ինկատի ունի, որ կան մարդիկ ովքեր միայն հարստությունից բացի այնկողմ ոչմի բան չեն նկատում, միայն ձգտում են, որ իրենց համար լավ լինի չմտացելով մյուսների մասին։
  • Մարդը ծնվեց — ձեռք բերեց Կյանքի գնացք նստելու տոմս, տեղն ապահովված է. հիմա ի՞նչն է կարևորը:                                                                                                                                իմ Կարցիքով մարդ պետք է պլանավորի իր կյանքը որովհետև նա է մտածում թե ուր է գնալու այդ գնացքով։

Врач-профессия для жизни.

Существует множество интересных и полезных профессий, но самая нужная, важная и блогародная профессия на мой взгляд, -это врач. Нет более уважаемого и достойного дело, чем спасать человеческие жизни. Работа у врача не легкая, можно сказать от него зависит наше здоровье и наши жизни.                                             Врач не может допускать ошибок, потому что имеет дело с человеком. По этому врачу необходимо быть ответственным и внимательнйм. Самое главное в этой  профессий нужно очень любить людей и свою профессию.

Кем я хочу стать ?

Детство проходит, и наступает время всерьёз задуматься: » Кем я хочу стать ?» В мире существует много различных и нужных профессий : например,врачи ,учителя ,менеджеры, космонавты, программисты и далее. Каждая профессия хороша по-своему. У каждой есть свои плюсы и минусы. Выбирая свой путь, нужно руководствоваться прежде всего своими стремлениями, тем, к чему тебя тянет, чем бы ты хотел заниматься и приносить пользу себе и обществу.

Второе правило при выборе профессии -это учет своих возможностей, особенностей темперамента и состояния здоровья. Учитель — это человек необыкновенный, в школе могут работать только люди, которые обладают большим терпением и любят детей. Не секрет, что тысячи школьников, искренне любя своего учителя, мечтают и сами стать представителями этой профессии, но до реализации своей цели доходят лишь единицы .В нашей жизни слово учитель имеет большое значение, можно сказать, что профессия учителя очень сложная, и ответственная. Слово учитель каждый понимает по своему, но для меня слово учитель, это добрый человек, который никогда не оставит тебя в беде, когда тебе трудно, он найдет нужные слова, что бы утешить тебя.

С течением лет мне начала нравиться профессия врача.Потому-что врач это одна из самых ответственных профессий, ведь врачи приходятся в борьбе со смертью, чтобы спасти жизнь. Врач – это человек, готовый посвятить себя служению людям. Он берет на себя ответственность за самое прекрасное на свете – жизнь человека. Профессия врача – одна из самых благородных, гуманных и необходимых профессий на земле. Какими качествами должен обладать человек, который выбрал для себя профессию врача? Врач должен любить людей. Можно иметь прекрасные знания, быть готовыми к самым трудным ситуациям, но без любви и сострадания нет хорошего врача. Потому что дело врача – облегчать страдания и спасать от смерти больных. Врач призван служить здоровью каждого человека и всего народа. Призвание врача требует, чтобы он выполнял свои обязанности, следуя голосу совести и руководствуясь принципами врачебной этики. Нужно, что бы врач всегда оставался спокойным. Врач должен быть спокойным и уверенным внешне и при любых обстоятельствах сохранять внутреннее спокойствие. В личной жизни могут быть различные события, но, когда врач подходит больному, то необходимо думать только о нем, болеть его страданием, жить мыслью, как быстро и правильно помочь ему. Спокойствие и уверенность врача передаются больному и помогают ему выздороветь. Врачу необходимо быть внимательным и чутким. Невнимательному врачу больной не поверит, а любое неосторожное слово врача может так напугать его, что он потеряет веру в выздоровление. Врачу нужно быть смелым. Ведь ему первому приходится идти туда, где свирепствует губительная эпидемия. Он должен не бояться ухаживать за такими больными, от которых сам может заразиться смертельной болезнью. Врач должен уметь быстро принимать решение и не бояться брать ответственность за это решение на себя. Врач должен быть самоотверженным, быть всегда на посту. Его могут вызвать к больному в любое время дня и ночи или даже тогда, когда он сам болен, или больны его родственники. Также врач должен быть любознательным и трудолюбивым. Он должен все время расширять свои знания, чтобы применять современные методы лечения и пользоваться новейшими открытиями медицины. И, главное, врач должен одинаково душевно и трепетно относиться ко всем больным, независимо от настроения больного, его социального статуса, от тяжести его заболевания. Человек выбирает профессию на всю жизнь, и чтобы потом многие годы каждое утро хотелось идти на работу, нужно выбрать то занятие, к которому лежит душа, когда ты чувствуешь, что это дело именно для тебя, оно твое. Что же мне с собой поделать, если я твердо знаю, что профессия врача- это мое счастье. Много раз я представляла себя инженером, программистом,экономистом, да кем только не была в своих мечтах, но постоянно  возвращалась к одному. Я — Врач! Врач на всю жизнь!