Սուրբ Թարգմանչաց տոն

Դարեր շարունակ հայ ազգը, կանգնելով դժվարությունների, պառակտման, պատերազմի ու ոչնչացման եզրին, գտել է փրկության իր ճանապարհը. զենքից բացի` հավատ, միտք ու գրիչ:


387թ. Հայաստանը, բաժանված լինելով երկու մասի, այս անգամ ևս կանգնեց մեծ խնդրի առաջ. մի կողմից` կրոնական, իսկ մյուս կողմից` քաղաքական: Դեռ 301 թվականին, երբ քրիստոնեությունն ընդունվեց որպես պետական կրոն, հայ ժողովուրդը գրում ու կարդում էր հունարեն և ասորորեն լեզուներով: Արդյունքում շատերն էին դժվարանում հասկանալ Սուրբ գիրքը և Աստծո պատգամները, ինչը խոցելի էր դարձնում հավատքը:


301 թվականին առաջինը քրիստոնեությունն ընդունած ազգը սկսել էր կատարել առաջին քայլերն Աստծուն լսելու, ճանաչելու և հասկանալու համար: Սակայն մինչև 5-րդ դար հայկական եկեղեցիներում Աստծո խոսքը հնչում էր տարբեր լեզուներով` հունարեն և ասորերեն, ուստի անհրաժեշտ էին անհատներ, ովքեր կկարողանային մեկնել, թարգմանել Աստծո խոսքը:


Ահա այս պայմաններում էր, որ Ս. Մեսրոպ վարդապետը Սահակ Պարթև կաթողիկոսի օրհնությամբ և Վռամշապուհ արքայի աջակցությամբ ձեռնամուխ եղավ հայոց տառերի ստեղծմանը, այնուհետև Աստվածաշնչի թարգմանությանը:


Հայոց գրերը ստեղծելու նպատակով Մեսրոպ Մաշտոցն իր աշակերտների հետ ճանապարհ է ընկնում Եդեսիա և Սամոսատ քաղաքները, ուսումնասիրում օտարալեզու մատյանները, խորհրդակցում ասորի և հույն գիտունների հետ և 405 թվականին ստեղծում հայոց գրերը։


Ըստ ավանդության՝ նա մի պահ հայացքը թեքել է այն մագաղաթից, որի վրա գրում էր, և նկատել է Աստծո ձեռքը, որը ձախից աջ գրում էր այբուբենի տառերը։ Գյուտից հետո Մաշտոցը գնում է Սամոսատ, որտեղ հանձնարարում է Հռոփանոս անունով մի հույն գեղագրի ձևավորել իր ստեղծած տառերը: Դա բեկումնային դարձավ հայ ժողովրդի թե՛ կրոնական, թե՛ մշակութային, թե՛ քաղաքական կյանքի հետագա ընթացքի համար:


Գրերի գյուտից անմիջապես հետո Մեսրոպ Մաշտոցը, Սահակ Պարթևն ու նրանց աշակերտներն անցան թարգմանական աշխատանքներին, որի նպատակը երկիրը հունական ազդեցությունից ազատելն էր՝ հայոց դպրոցներ հիմնելու, քրիստոնեական կարևոր գրքերը և այլ երկեր հայերեն թարգմանելու, եկեղեցական ծեսերը հայկականացնելու, ինքնուրույն հայալեզու դպրություն սկզբնավորելու միջոցով:


Առաջին նախադասությունը եղավ Սողոմոնի «Առակաց գրքից» թարգմանված հատվածը. «Ճանաչել զիմաստություն և զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ»: Ապա սկսվեց Աստվածաշունչ մատյանի ամբողջական թարգմանությունը, որը տևեց ընդհանուր առմամբ 30 տարի և ֆրանսիացի գիտնական Լա Կրոզի կողմից համարվեց «Թարգմանությունների թագուհի»:


Աստված խոսեց հայերեն, խոսեց հարազատ ու կենդանի լեզվով: Սուրբ թարգմանիչները ստեղծեցին այն ճանապարհը, որով Աստված մոտեցավ մեզ, և մենք մոտեցանք Աստծուն: Աստված մեզ հետ խոսեց հայերեն:


Նրանք եղան Աստծո թարգմանիչները և «թարգմանեցին Աստծուն»: Եվ այս անփոխարինելի ներդրման համար Հայ Առաքելական եկեղեցին սահմանել է հատուկ տոն՝ Ս. Թարգմանչաց տոն, որը նշվում է հոկտեմբերի երկրորդ շաբաթ օրը:
5-րդ դարով , սակայն, չավարտվեց թարգմանչաց շարժումը: Ամեն տարի այս տոնը հիշեցնում է Աստծո խոսքը լսելու, հասկանալու և այն հասանելի դարձնելու կարևորության մասին:


Իզուր չէ կարևորվում առաջին թարգմանված նախադասությանը. «Ճանաչել իմաստությունն ու խրատը, իմանալ հանճարի խոսքերը», որ նշանակում է գիտակված ապրել Աստծո խոսքով. ճանաչել Նրան, լսել Նրան, կատարել Նրա խոսքը:

Advertisements

Իմ ընկերները

Ընկեր․․․  շատ  կարևոր  մարդ  յուրաքանչուրի   կյանքում: Ես ընկերներ շատ ունեմ, ընտանքիից հետո կըանքումս ամենակարեվոր մարդիկ իմ ընկերներն են։Կան ընկերների մի քանի տեսակ, բայց իմ ընկերները միայն լավ տեսակին են պատկանում։ Իմ բոլոր ընկերնեը շատ լավն են, նրանք բոլորը գիտեն ընկերության արժեքը։ Իմ կյանքում եղել են շատ ընկերներ ովքեր եկել են ու գնացել, բայց չեմ ուզում նրանց մասին հիշել, որովհետև ես ունեմ ներկա։ Ես ունեմ թե շատ լավ ընկերուհիներ թե շատ լավ ընկերներ, նրանք բոլորը միշտ պատրաստ են ինձ լսել ամեն պահի, նրանք պատրաստ են ինձ օգնել երբ ես ունեմ իրենց կարիքը։ Ես երբեք չեմ մոռանա այն ընկերներիս ում հետ անցկացրել եմ թե վատ օրերս թե լավ, ում հետ կիսվել եմ ամենինչ և այն ընկերներիս ովքեր ինձ ավելի լավ են ճանաչում քան ես ինք ինձ․․․ ես նաև ունեմ այնպիսի լավ մանկության ընկերուհիներ ում ես երբեք չեմ դավաճանի և չեմ փոխի ոչ մեկի հետ իմ կարծիքովել նրանք ինձ չեն դավաճանի․․․

Անձրև

Երբ ասում եմ անձրև հոգիս հանգստանում է ․․․ ես սիրում եմ երբ անձրև է գալիս և ես նստում եմ պատուհանագոքին և երգ լսելով մտածում․․․ թե ինչ եմ մտածում եսել չգիտեմ․․․հա կարողե է տարորինակ է հնչում, որ ասում եմ չգիտեմ ինչ եմ մտածում, բայց դա այդպես է․․․ ինձ թվում է բոլոր մարդկանց մոտ է այդպես, երբ մտածում են և չգիտեն թե ինչ են մտածում, չգիտեն թե ինչուն են մտածում։ Ինձ մոտ այնպես տպավորություն է, որ երբ անձրևը գալիս է ու դու հիշումես վատ բաներ նա իր հետ տանում է այդ վատ հիշողություններ և երբ անձրևից հետո դուրս է գալիս ծիածան և իր հետ բերում է լավ հիշողություներ․․․ Իմ ամենասիրելի ֆիլմերից մեկում հերոցուհիներից մեկը ասում է <<There is always a Rainbow after the rain>> թարքմանաբար նշանակում եմ <<Անձրևից հետո միշտել ծիածան կա >>և դա միշտել այպես է, երբ ինչոր մի վատ բան է պատահում դրանից հետո միայն լավն է լինում կամ ինչպես ասում էր Բոբ մարլին << մեկ դուռը փակվելուց հետո միշտ ուրիշն է բացվում>>

Մանկություն․․․

Տարիները գլորվում են և ներկայիս յուրաքանչյուր վայրկյանը դառնում է անցյալ… Բոլորս էլ ունեցել ենք մանկություն, մանկական երազանքներ և հուշեր… Երբ ասում եմ մանկություն մտքիս գալիս են շատ հիշողություններ․․․ թե լավ թե վատ,մյուսներինը չգիտեմ, բայց իմ մանկությունը անցել է հիանալի և անցնում է։ Իմ մանկությանը համար ես շնորակալ եմ ծնողներիս և մեր բակին։ Հիմա, որ ասում են չկա մանկություն բոլորը միայն հեռաղոսների մեջ են, ոչ իմ մանկությունը այդպես չի անցել, իմ մանկությունը անցել է ինչպես առաջներում, ամեն օր խաղ․․․ մեր բակը այն եզակի բանկերից է, որ մինչև հիմա բակում տիրում է խինդ և ծիծաղ։Ես հիշում եմ ես միշտ մինչև կեսգիշեր բակում էի ընկերներիս հետ միասին, մենք խաղում եինք հալամուլա, դրոշակ, 7 քար,գործնագործ և այլն։Դպրոցումել եմ ես շատ լավ մանկություն անցկացրել, ընկերնով թե դասից ենք պախել թե դասատուի ատոռի վրա կավիճ ու սոսիննձ ենք քսել, թե պատուհան ենք ջարդել, բարկացրել ենք դասատուներին։ Այսպես ես շատ երկար կարող եմ պատմել իմ մանկության մասին, բայց գնամ, որորվհեև ընկերներս ինձ են սպասում․․․

Իմ բնակավայրը

Ես ծնվել եմ Երևանում և ապրում եմ Երևանում, սակայն ես ինձ համարում եմ նաև Ջավախքցի, որովհետև իմ ծնողները այնտեղից են, իմ տատիկները,պապիկները իմ բոլոր բարեկամները այնտեղից են։ Ճիտ է ես ապրում եմ սովորում եմ Երևանում, բայց չեմ մոռանում Ջավախքի մասին։ Ես ամեն ամառ և ձմեռ գնում եմ այնտեղ։ Ջավախքում ամեն ինչ շատ հիսքանչ է , գեղեցիկ է ։ Այնտեղ օդը մաքուր է, իսկ բնությունը ուղակի փայլում է։ Երևանի մասինել խոսեմ, ես իրոքից շատ-շատ եմ սիրում իմ Երևանաը։ Երևանում ամեն ինչ հիանալի է, ես այստեղել ունեմ շատ բարեկամներ ունեմ նաև շատ լավ ընկերներ, ես նրանց բոլորին շատ շատ եմ սիրում, ամեն մեկին մի աննկարագրելի սիրով։ Իմ մանկությունը անցել է և անցնում է Երևանմում և ես շատ կապված եմ։ Ես Երևանը այնքան շատ եմ սիրում , որ երբեք չեմ պատկերացնում ինձ մեկ այլ երկրում։

Գարուն Սեր

Ասում են, որ գարունը գալուց իր հետ սեր է բերում։ Կոմիտասի սետաղցագորցություններում նա շատ է շեշտում սիրո մասին իր <<Սեր ու ջուր>> ստեղծագործությունում նա նշում է գարնան և սիրո մասին։ Ցանկացած եղանակ իր հետ բերում է սեր բայց ամենաշատը,որպես սեր բերող գարունն է և աշունն։ Սեր ․․․ սեր ասելով շատ բան ենք հասկանում, բայց ցանկացած մարդու մոտ դա մի ձև է արտահայտվում։ Սերը լինում է տարբեր ձևերի, կա սեր ընկերական, կա սեր առաջին հայացքից, կա սեր խինդով լեցուն և նաև դրա հակառակը տխուր, բայց լինում է, որ տխուր սերնել է շատ գեղեցիկ արտահայտվում, կա երջանիկ և դժբախտ սեր։ Երջանիկ երբ երկու կողմում ել համրաշխղություն է իսկ դժբախտ երբ սիրումես և կոտրվում, դա ամենա ցավոտ սերն է։

Ինչ է անկախությունը

Իմ կարծիքով անկախությունը դա կախվածություն չունենալն է ինչոր մարդկանցից կամ մարդուց։Անկախությու երբ դու ես կայացնում քո վորոշումները, ինքտես պլանավերում քո կըանքը։Անկախություն երբ դու ինքտես պատասխան տալիս քո ամեն քայլի համար։ Անկախություն երբ դու չես ապրում մյուսների կարծիքների տակ, չես ապրում ուրիշների ցանկությամբ և չես շարժվում իրենց կանոններով։